وَ ما كانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرى حَتَّى يَبْعَثَ فِي أُمِّها رَسُولًا يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِنا و پروردگار تو هلاك نكند اهل « 1 » شهرها را تا آنگاه كه فرستد در معظم آن شهرها رسولى كه برخواند آيات وى بر ايشان ، وَ ما كُنَّا مُهْلِكِي الْقُرى إِلَّا وَ أَهْلُها ظالِمُونَ و نييم ما هلاك‌كنندهء شهرها الّا در آن حالى كه كسهايى بودند ستمكاران . ( 59 ) وَ ما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ زِينَتُها و آنچه « 2 » داده شديت از نعمت اين جهان و حشمت وى ، برخوردارى زندگانى دنياست و زينت وى ؛ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى و آنچه « 4 » آماده كرده است خداى تعالى مؤمنان را بدان جهان ، بهتر و پاينده‌تر بىگمان ، أَ فَلا تَعْقِلُونَ ا نمىشناسيت اى مردمان . ( 60 ) أَ فَمَنْ وَعَدْناهُ وَعْداً حَسَناً فَهُوَ لاقِيهِ ا آنكه وعده كرديمش وعدهء نيكو و وى آن را بيننده ، و به وى رسنده كَمَنْ مَتَّعْناهُ مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيامَةِ مِنَ الْمُحْضَرِينَ همچون كسى بود كه برخوردارى داديمش به دنيا و وى روز قيامت به دوزخ در آينده . ( 61 ) وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ و آن روز كه بخواندشان ، و گويد كجا « 3 » شدند آن بتان ، كه شما ايشان را شريكان من مىگفتيت به ضلالت ، قالَ الَّذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ رَبَّنا هؤُلاءِ الَّذِينَ أَغْوَيْنا گويند آنها كه واجب شد بر ايشان عقوبت ، يعنى ديوان كه كافران مر ايشان را مىآوردند عبادت : اى پروردگار ما اين مشركان آنهااند كه ما ايشان را به گمراهى خوانديم ، أَغْوَيْناهُمْ كَما غَوَيْنا به گمراهى خوانديم [ شان ] چنانك ما گمراهان بوديم . تَبَرَّأْنا إِلَيْكَ ما كانُوا إِيَّانا يَعْبُدُونَ بيزارى مىستانيم از ايشان به تو ؛ نمىپرستيدند ايشان ما را ، به جبر ما ؛

--> ( 1 ) - ن و ت : « اهل » ندارد . ( 2 ) - ن : آنج . ( 3 ) - ن : كه كجا . ( 4 ) - ن : آنج .